Στέλιος Μάινας: «Τον ναρκισσισμό σου πρέπει να τον αφήνεις στο καμαρίνι»

Ο Στέλιος Μάινας ήταν καλεσμένος στην εκπομπή του Action 24 «Καλύτερα Αργά» και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για το πόσο μπροστά από την εποχή της ήταν η σειρά «Οι μεν και οι δεν», για τον θάνατο, τις κακές κριτικές, αλλά και τον ναρκισσισμό που έχουν οι καλλιτέχνες.

«Με τη σειρά “Οι μεν και οι δεν” ήταν μια εποχή φοβερού χαβαλέ. Ξεκινήσαμε με κέφι και “αυτοσχεδιασμό” σε όλα τα επίπεδα, μέχρι και συγγραφικό αυτοσχεδιασμό. Προτείναμε πράγματα στον Χάρη Ρώμα και την Άννα Χατζησοφιά και την επόμενη μέρα τα έβαζαν στο σενάριο γελώντας. Δεν κάναμε μια κωμωδία, κάναμε παλαβά πράγματα. Εμείς ζήσαμε τη μεγάλη εποχή των Monty Python και ακόμη τους βλέπω 50 χρόνια μετά. Λέω δεν μπορεί αυτά τα πράγματα να γράφτηκαν και να παίχτηκαν πριν από 50 χρόνια. Είναι για μετά από 50 χρόνια».

Ο θάνατος

«Έχω αντιμετωπίσει 10 μποφόρ στη ζωή μου και στη θάλασσα. Την αγαπάω και τη λατρεύω, αλλά εξακολουθεί να είναι απρόβλεπτη. Πολλές φορές ξεκινάς με 6-7 μποφόρ και σε μισή ώρα γίνεται 9 απρόβλεπτα και τοπικά. Μια από τις δυνατές φουρτούνες της ζωής είναι ο θάνατος των δικών σου ανθρώπων. Αναγκαστικά εξοικειώνεσαι με τον θάνατο, με αυτό που φεύγει, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς το κουβαλάμε».

Οι κακές κριτικές

«Όταν πεις ότι έχεις φτάσει κάπου, αρχίζεις να επαναπαύεσαι. Αρχίζεις να θες να “απολαύσεις” τους καρπούς των κόπων σου. Αν όμως νιώθεις ότι είσαι ελλειμματικός σε πράγματα, προσπαθείς διαρκώς να διορθώσεις αυτά τα ελλείμματα, σε ό,τι κι αν είναι αυτό. Παίρνω χαρά και από τις επιτυχίες μου, αλλά με μέτρο. Όταν έχω μια μεγάλη αποτυχία, δεν θα με κλονίσει. Δεν θα πω ποτέ, εγώ ξέρω και λάθος είναι οι άλλοι, που μπορεί να είναι και έτσι. Έχει συμβεί πολλές φορές να αποδειχθεί ότι έχω δίκιο εγώ. Δεν πειράζει.

Σου γράφει κάποιος μια κακή κριτική, αλλά ακούς συνέχεια μπράβο για αυτό που κάνεις. Και λες μέσα σου, μα αυτός μου έχει γράψει κακή κριτική. Υποχρέωσή μου είναι να ψάξω γιατί έγραψε κακή κριτική. Με μισεί; Όχι βέβαια, δεν έχει κάτι μαζί μου. Κάτι έχει δει, κάτι τον έχει ενοχλήσει το οποίο σε εμένα είναι ελλειμματικό και εγώ υπάρχει ανάγκη να το αναπληρώσω».

«Είσαι ο κανένας όταν βγαίνεις στον δρόμο»

«Υπάρχει υπερέκθεση. Ούτως ή άλλως είμαστε δημόσια πρόσωπα. Είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε, εκτιθέμεθα. Αλλά έχω την αίσθηση ότι πρέπει να τηρείς ένα μέτρο, για να μπορεί ο κόσμος να μην σε βαριέται. Να δημιουργείς ακόμα τη μαγεία την οποία θέλει η δουλειά σου. Εργασιακά χρειάζεται ναρκισσισμός στον καλλιτέχνη.

Όσο δουλεύεις πρέπει να έχεις αυτόν τον ναρκισσισμό, διότι δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν μπορείς αλλιώς, δεν κάνεις για τη δουλειά. Αυτό όμως πρέπει να το αφήσεις στο καμαρίνι. Ο ναρκισσισμός σου πρέπει να μένει εκεί. Να μην φεύγει ούτε στον δρόμο, ούτε στο σπίτι σου. Είσαι ο κανένας όταν βγαίνεις στον δρόμο. Είσαι ένας καλός επαγγελματίας μόνο όσο κάνεις τη δουλειά σου σωστά».